Manifesto

RTFM   (read the fucking manual)

Schriftelijke inleiding; hoe vanuit jezelf als maker om te gaan met kunst.

VOORWAARDEN:

Ben onafhankelijk, werk overal en neem verantwoordelijkheid over je eigen bestaan.

Ben leergierig, alles is interessant

Ben bescheiden, er word al genoeg geschreeuwd

Zink diep, of ben diep gezonken, dat je zelfs nu nog een halve liter lauwe euroshopper het lekkerste bier vind dat er is.

Dat slechts zo weinigen van kunst houden komt omdat zo velen geen flauw besef hebben van wat leven is.
Het is een paradoxaal streven; maar door je te verliezen kun je jezelf vinden.

Weet dat er geen waarheid is en betwijfel alles.

Maak continue beelden maar heb benul van dat de absolute ervaring altijd beter is dan de verbeelding.

EET ELKE DAG EEN RODE PEPER, dit houd je alert en gefocust!

SPELREGELS:

1.         De absolute ervaring kan nooit overtroffen worden door de verbeelding;

kunst is niet de meest waardevolle manifestatie van het leven, het leven zelf is veel interessanter.

2.         De stilte is het mooiste geluid van het al.

3.         Al wat in de kunst belangrijk is ligt voorbij de woorden.

4.         De kunst begint pas waar de waarheid ophoud.

5.         Er is geen waarheid, alles is interpretatie.

6.         Leef zo dat het je overkomt.

7.         In het leven en in de kunst moet men elke dag opnieuw beginnen.

8.         Je geheugen bedriegt je stelselmatig.

9.         Weet wat je onthoud en wat je vergeet;

om iets te onthouden moet je beginnen met heel veel te vergeten, het is niet anders.

10.      Verdien je basis inkomen buiten de kunst, dan hoef je nooit consensus te doen.

WAARSCHUWING:

Blijf relativeren, anders verlies je alles.

Je begeeft je op een pad waar de kans groot is om krankzinnig te worden; je intelligentie en je bewustzijn hebben de ruimte om de loop met je te nemen.

HOE ZELF TE CONTROLEREN OF JE OP DE JUISTE WEG ZIT:

Heb minstens eens per jaar een expositie en eens per jaar een publicatie.

Je werk naar buiten brengen is een belangrijk onderdeel van het relativeren.
Zo gaan je beelden communiceren en kunnen er nieuwe vraagstukken ontstaan.

EXTRA INFORMATIE:

Tristan Tzara, Dimitri Frenkel Frank, Georges Braque, Honore de Balzac, 
Havelock Ellis, Peter Esterhazy, Philippe Lejeune, Sigmund Freud.                                           

Als je weet wat kunst is, hou het dan voor je

elke dag een rode peper bij het ontbijt

de tv doet het al een half jaar niet

vorige week vond ik een dood hert

de dag voor gister reden we bijna een hert dood

in between

dummie

17 februari 2013

Verloren tijd

Ik zoek naar de verloren tijd.

Op de fiets door de regen,

Natte sokken, boze blikken.

Herrinering, geheugen en het verstrijken van de tijd.

Sinds kort

Sinds kort

Woon ik in het bos

Heb ik niet meer last

Van teveel informatie

Is het bier van de supermarkt

Niet meer om de hoek

En kan de man van de snackbar

Mijn huis niet vinden

zelfportret

mijn opa is vanochtend overleden.

gisteravond leefde hij nog.

het enige waaraan ik dat zag,

was dat zijn lippen bewogen,

op zijn eentonige ademhaling.

die soms even stopte,

en oma en ik,

dan in spanning wachtte,

tot hij weer begon.

dat deed hij,

dan ook steeds weer.

maar sinds vanochtend,

niet meer.

vanochtend had ik heel veel keelpijn

ik dronk 2 koppen koffie

en at een bord brinta

twee maanden sliep ik in een slaapzak

ik leek wel een rups die geen onderscheid maakte tussen huilen en praten

ik vergeet door de zon

dat ik eigenlijk verdrietig ben

en dat mijn huis

niet opgeruimd is

verontschuldigend trek ik mijn schouders op

en begin nog harder te huilen

ik had al twee weken niet gehuild

In mijn huis woont een echte prinses

s' Ochtends ligt ze naast me in bed

Dan geef ik haar kusjes overal

En zij wil graag kriebels overal

In ons nakie, niet gekleed

Laten we allebei een ochtendscheet

raadsels

piepschuim

kijk mij dan

ook ik ontwikkel

schetsboek

ik ben niet alleen je oma

staan bomen te lachen

in de auto vraagt mama of ik een snoepje wil

ik brom wat onverstaanbaars

en tel de lantaarnpalen

mijn avondmaal

van voren soep

van achter te vroeg

van tafel opstaan

want ik ben het kind

waarvan de verandadeuren

zijn open blijven staan

toen ik nog jong als speelgoed was

piloten uit die tijd

Eerst begon je je vreselijk druk te maken om alles wat er ver onder je op aarde bestond, mensen, bomen, rivieren, koeien, huizen, kersen, bergen, zandkorrels en sprinkhanen en die hele bende kleine levende wezens en al die andere, over het hele aardoppervlak verspreide zielloze voorwerpen; maar tegelijkertijd, op precies hetzelfde moment, fluistert er binnen in je een klein opstandig stemmetje vreemde, opstandige dingen en zei het tegen je dat er nergens op aarde enig ding was dat ook maar iets voorstelde, dat er nergens iets was dat een ogenblik van overpeinzing, liefde of verdriet waard was. En zo ontspon zich een tweestrijd tussen de wens om te zorgen en liefde te geven en het verlangen om nergens in te geloven en om te vergeten, en deze twee legers streden met veel wapengekletter in de holte van je schedel en geen van beide wonnen ze en toch wonnen ze allebei aan een stuk door. Op die manier nam het gevoel je eerst in bezit. Dan, eventjes, verplaatste het zich naar boven en begon het zachtjes achter in je keel; het bracht een soort sentimenteel verdriet met zich mee, een verdriet om jezelf en alles wat je had gedaan ongedaan had gelaten, en alle mensen die de bladzijden van je leven zo snel hadden doorlopen, en bovenal, je familie, je moeder die aan de keukentafel erwten stond te doppen, je vader die keihard zijn neus stond te snuiten, je zus die zat te telefoneren. Ja, het was een soort sentimenteel verdriet dat heel snel kwam en verdween en alleen maar een lichte samentrekking van je keel achterliet. Dan stak het gevoel van misselijkheid weer de kop op en verplaatste het zich opnieuw naar je buik waar het zich leek samen te trekken tot een klein gloeiend speldenknopje vlak onder je ribben, een lange dunne withete naald die zich steeds dieper door je vlees drong tot in de lege kilte van je maag, en dan omhoog naar je hart; en als dat scherpe hete puntje het buitenweefsel van je hart aanraakte, was het alsof alle geestelijke pijn van de hele wereld in hete stroompjes door je lichaam vloeide en druppel na druppel uit je vingertoppen druppelde: de pijn van het zinloze, van een jammerlijk zinloos aards bestaan en alle mythen en fabels van ons leven; de pijn dat je nu eindelijk wist dat jij en al je drukke bezigheidjes, je gejaag van hot naar her, je hofmakerijen, je geldtellerij, je verwachtingen, je vreugden en je smarten in de trage eeuwige cyclus van het universum niet meer waren dan enkel, neervallend stofje. Op dat moment duwde je jezelf naar voren in je schouderriemen en wilde je opspringen in de cockpit om het zo hard je kon uit te schreeuwen tegen al die kleine mensjes daar op de wereld beneden je, om ze alles te vertellen wat je wist en wat je voelde, honderd waarheden en angstaanjagende dingen over jezelf; om ze eerst te vertellen, om ze gauw te vertellen hoeveel je van hen allemaal hield, o hoeveel je van hen allemaal hield en hoezeer je daarom haatte; hoe je van ze hield en ze haatte, ieder van hen afzonderlijk.

Waarschijnlijk hadden de hoogte waarop en snelheid waarmee je vloog heel wat uit te staan met de fabricage van vreemde gedachten en gevoelens. Hoe het ook zij, wil de grondmens de piloten uit die tijd goed begrijpen, dan is het van belang dat hij weet heeft van het zware en vreselijke gevoel van misselijkheid waarvan zij onder het vliegen zo dikwijls last hadden.